Paasvuur

IMG_9591

 

Eens, op een paasavond, reed ik vanuit het noorden naar het westen. In Drenthe, in Overijssel, op de Veluwe, overal woedden aan de horizon branden en de geur van houtvuren wervelde door het half open raam mijn auto in.

Zij van de selfie hieronder heeft er nooit één gezien. De oudste wel. In de tijd dat we gezamenlijk met goede vrienden in de wintermaanden een huisje huurden in het oosten van het land. Dat waren fijne vakanties. Met de jongen in de buggy stonden we op een avond bij zo’n gigantisch vuur. Zijn wangen rood belicht. Net zo rood als de onze, toen we dit weekend in een jaren zeventig dart-café die selfie namen.

IMG_0027

Wat heeft die anderhalfjarige gedacht toen hij die gigantische gloed aanschouwde? Hij kan het zich uiteraard niet meer herinneren. Wij maakten trouwens van de gelegenheid gebruik een naburige horecagelegenheid te bekijken. “Dan zien jullie es hoe wij hier trouwen.” In een enorme zaal werd ons het podium gedemonstreerd dat vanuit de kelder naar boven rijst. Daarop zit dan het bruidspaar dat op die manier glorieus aan de feestvierende menigte wordt gepresenteerd.

Het vakantiehuis is er niet meer. Een gezellig boerderijtje was het, uit de jaren vijftig. Vliegenmepper achter de keukenklok, een dressoir, rookstoelen, een waslijn bij de bleek.
Gelukkig was er niemand aanwezig toen het gebeurde. Kortsluiting, gewoon, overdag. In enkele ogenblikken stond het hele pand in lichterlaaie.
Ik trok er een wijze les uit. Ook al slaapt het en lijkt alles in orde. Laat nooit je kind alleen achter. Zelfs niet voor die ene onnozele boodschap.

Bewaren

Bewaren

Bewaren

IMG_0027Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren